Mar
26
Nu nog beleggen in Brazilië?
Filed Under groeilanden, Brazilië | Leave a Comment
Sinds de paparazzi van de financiële wereld ontdekt hebben dat de goeroe-investeerder Warren Buffett stilletjes aandelen van de Zuid-Koreaanse staalgigant aan het aankopen was (Buffetts bedrijf Bershire-Hathaway bezit 4 %, die nu samen zo’n 1 miljard USD waard zijn), zijn POSCO-aandelen de laatste nieuwe rage. Hoog tijd dus om even een kijkje te nemen naar dit symbool van Koreaans succes.
POSCO, ook bekend als Gwangyang Steel Works, werd in 1968 door middel van een staatsmandaat opgericht met het oog op de heropbouw van de zieltogende industriële infrastructuur van het land. Door het samenspel van de gevoerde binnenlandse beschermingspolitiek en de groeiende Zuid-Koreaanse economie, kon het bedrijf floreren. In 2000 werd het geprivatiseerd en schakelde het naar de hoogste versnelling.
Het bedrijf stelt tegenwoordig haast 10.000 werknemers te werk en verwezenlijkt een jaaromzet van meer dan 21 miljard USD, met winstmarges van om en bij 15 %. De meeste investeerders beschouwen staal als een grondstof en zulke hoge marges overtreffen de stoutste verwachtingen. De winsten in de sector van de staalindustrie bereikten in 2006 een hoogtepunt, hoofdzakelijk omwille van de economische hausse op de opkomende markten. Het gemiddelde voor deze industrie schommelde trouwens rond 16 %. Wat is hier dus zo speciaal, als men bedenkt dat POSCO een monopolie heeft?
Een ander gegeven waar investeerders rekening moeten mee houden alvorens op de POSCO-kar te springen is het feit dat meer dan 76 % van POSCO’s inkomsten nationaal worden gegenereerd. Sommigen verklaren het succes van POSCO ten dele aan de hand van de strategische positie van het bedrijf (een directe buur van China), maar de werkelijkheid spreekt dit tegen. Het bedrijf heeft slechts 6 % winst gemaakt uit verkopen aan China. Kortom, POSCO volgt de Zuid-Koreaanse economie op de voet.
De laatste 52 weken alleen al, zijn de aandelen van 55 naar 107 USD gestegen. Deze hausse ligt voornamelijk aan geruchten betreffende de nakende buy-out, terwijl consolidatie van de industrie wereldwijd door gaat. En hier verschijnt mijnheer Buffett ten tonele.
Wederom komt de man uit Omaha er als een genie uit. Maar vele “ingewijden” geloven dat Dhr. Buffett “uitgenodigd” werd om aandelen aan te kopen om de xenofobe Zuid-Koreanen te beschermen tegen een eventuele buitenlandse overname van POSCO. Door deze goede daad is zijn investering, die 572 miljoen bedraagt, nu meer dan 1 miljard USD waard.
Het moet wonderlijk zijn om, net zoals Berkshire, over een enorme spaarpot te beschikken zodat de mensen (en regeringen) spontaan komen aankloppen met speciale investeringsmogelijkheden in de aanbieding die u voor een genie doen doorgaan. Maar wat betekent dit alles voor de kleine investeerder? Vergeet POSCO, zeg ik.
Slechts 15 % van de aandelen van het bedrijf zijn in het bezit van institutionele beleggers. Wat concludeert u hieruit? Juist, het is niet omdat Warren het koopt, dat het ook goed is voor ù. Het oude cliché “als iedereen op de hoogte is, is het waarschijnlijk al te laat” zal waarschijnlijk ook toepasselijk zijn op POSCO. Wacht maar af…
Maar dit verhaal brengt me bij een interessant punt voor internationale beleggers. Kennis van de plaatselijk markten is bij beleggen in het buitenland erg belangrijk, vooral indien u gelooft in de fundamentele gegevens van een bedrijf.
Zelfs een groot en succesvol bedrijf als POSCO wordt ervan verdacht er onheldere boekhoudkundige praktijken op na te houden en een pover openbaar informatiebeleid via lokale besturen te voeren.
Het aankopen van een ADR van een individueel buitenlands bedrijf, enkel omdat dit een handige manier is om buitenlandse aandelen aan te kopen kan gevaarlijk zijn voor uw investeringskapitaal. Kennis van de plaatselijke omstandigheden is cruciaal indien u zich wenst in te laten met opkomende markten.
Het is belangrijk dat u onthoudt dat de ruchtbaarheid van een bedrijf - in het bijzonder een buitenlands bedrijf - in de media niet het enige criterium mag zijn om er aandelen van te kopen. Ga op zoek naar plaatselijke informatie via een erkende plaatselijke effectenmakelaar (die in het land van het bedrijf gevestigd is) of koop een ETF of een mutual fund (beide impliceren normaliter vakkennis).
Daarenboven, wanneer een goeroe stilletjes aandelen van een bedrijf koopt, rekent hij er uiteindelijk op dat u aanwezig zal zijn om zijn winst te doen toenemen. Het enige wat hij nodig heeft is publiciteit om “zijn hengel te kunnen uitwerpen”.
Het gebrek aan transparantie dat in vele opkomende markten heerst, zorgt er trouwens voor dat mediamanipulatie een zorgwekkend reëel risico wordt. Zorg er dus voor dat u steeds met iemand in contact staat die “tussen de plaatselijke regels kan lezen”.
Mar
14
De best presterende beurs van 2006
Filed Under groeilanden | Leave a Comment
Sinds de paparazzi van de financiële wereld ontdekt hebben dat de goeroe-investeerder Warren Buffett stilletjes aandelen van de Zuid-Koreaanse staalgigant aan het aankopen was (Buffetts bedrijf Bershire-Hathaway bezit 4 %, die nu samen zo’n 1 miljard USD waard zijn), zijn POSCO-aandelen de laatste nieuwe rage. Hoog tijd dus om even een kijkje te nemen naar dit symbool van Koreaans succes.
POSCO, ook bekend als Gwangyang Steel Works, werd in 1968 door middel van een staatsmandaat opgericht met het oog op de heropbouw van de zieltogende industriële infrastructuur van het land. Door het samenspel van de gevoerde binnenlandse beschermingspolitiek en de groeiende Zuid-Koreaanse economie, kon het bedrijf floreren. In 2000 werd het geprivatiseerd en schakelde het naar de hoogste versnelling.
Het bedrijf stelt tegenwoordig haast 10.000 werknemers te werk en verwezenlijkt een jaaromzet van meer dan 21 miljard USD, met winstmarges van om en bij 15 %. De meeste investeerders beschouwen staal als een grondstof en zulke hoge marges overtreffen de stoutste verwachtingen. De winsten in de sector van de staalindustrie bereikten in 2006 een hoogtepunt, hoofdzakelijk omwille van de economische hausse op de opkomende markten. Het gemiddelde voor deze industrie schommelde trouwens rond 16 %. Wat is hier dus zo speciaal, als men bedenkt dat POSCO een monopolie heeft?
Een ander gegeven waar investeerders rekening moeten mee houden alvorens op de POSCO-kar te springen is het feit dat meer dan 76 % van POSCO’s inkomsten nationaal worden gegenereerd. Sommigen verklaren het succes van POSCO ten dele aan de hand van de strategische positie van het bedrijf (een directe buur van China), maar de werkelijkheid spreekt dit tegen. Het bedrijf heeft slechts 6 % winst gemaakt uit verkopen aan China. Kortom, POSCO volgt de Zuid-Koreaanse economie op de voet.
De laatste 52 weken alleen al, zijn de aandelen van 55 naar 107 USD gestegen. Deze hausse ligt voornamelijk aan geruchten betreffende de nakende buy-out, terwijl consolidatie van de industrie wereldwijd door gaat. En hier verschijnt mijnheer Buffett ten tonele.
Wederom komt de man uit Omaha er als een genie uit. Maar vele “ingewijden” geloven dat Dhr. Buffett “uitgenodigd” werd om aandelen aan te kopen om de xenofobe Zuid-Koreanen te beschermen tegen een eventuele buitenlandse overname van POSCO. Door deze goede daad is zijn investering, die 572 miljoen bedraagt, nu meer dan 1 miljard USD waard.
Het moet wonderlijk zijn om, net zoals Berkshire, over een enorme spaarpot te beschikken zodat de mensen (en regeringen) spontaan komen aankloppen met speciale investeringsmogelijkheden in de aanbieding die u voor een genie doen doorgaan. Maar wat betekent dit alles voor de kleine investeerder? Vergeet POSCO, zeg ik.
Slechts 15 % van de aandelen van het bedrijf zijn in het bezit van institutionele beleggers. Wat concludeert u hieruit? Juist, het is niet omdat Warren het koopt, dat het ook goed is voor ù. Het oude cliché “als iedereen op de hoogte is, is het waarschijnlijk al te laat” zal waarschijnlijk ook toepasselijk zijn op POSCO. Wacht maar af…
Maar dit verhaal brengt me bij een interessant punt voor internationale beleggers. Kennis van de plaatselijk markten is bij beleggen in het buitenland erg belangrijk, vooral indien u gelooft in de fundamentele gegevens van een bedrijf.
Zelfs een groot en succesvol bedrijf als POSCO wordt ervan verdacht er onheldere boekhoudkundige praktijken op na te houden en een pover openbaar informatiebeleid via lokale besturen te voeren.
Het aankopen van een ADR van een individueel buitenlands bedrijf, enkel omdat dit een handige manier is om buitenlandse aandelen aan te kopen kan gevaarlijk zijn voor uw investeringskapitaal. Kennis van de plaatselijke omstandigheden is cruciaal indien u zich wenst in te laten met opkomende markten.
Het is belangrijk dat u onthoudt dat de ruchtbaarheid van een bedrijf - in het bijzonder een buitenlands bedrijf - in de media niet het enige criterium mag zijn om er aandelen van te kopen. Ga op zoek naar plaatselijke informatie via een erkende plaatselijke effectenmakelaar (die in het land van het bedrijf gevestigd is) of koop een ETF of een mutual fund (beide impliceren normaliter vakkennis).
Daarenboven, wanneer een goeroe stilletjes aandelen van een bedrijf koopt, rekent hij er uiteindelijk op dat u aanwezig zal zijn om zijn winst te doen toenemen. Het enige wat hij nodig heeft is publiciteit om “zijn hengel te kunnen uitwerpen”.
Het gebrek aan transparantie dat in vele opkomende markten heerst, zorgt er trouwens voor dat mediamanipulatie een zorgwekkend reëel risico wordt. Zorg er dus voor dat u steeds met iemand in contact staat die “tussen de plaatselijke regels kan lezen”.
Mar
8
China pakt speculatie aan
Filed Under groeilanden, China | Leave a Comment
Op 27 februari namen de wereldwijde effectenmarkten een duik. De meeste experts verwachtten een uitverkoop, maar de ééndaagse zwakte was erger dan men had vermoed. Bij nader inzien lijkt het alsof de Chinese Draak kou heeft gevat en dat de rest van de wereld moest niezen… voor de eerste keer.
Iedereen aanziet de Chinese markt als een symbool van de opkomende markten en de laatste jaren is dit land met raketkracht omhooggeschoten. Deze explosieve groei werd voornamelijk aangedreven via door de overheid gesubsidieerde leningen.
Maar de laatste maanden begon de Chinese overheid zich zorgen te maken over de opdoemende gedaante van de “overinvestering”, die een immense vraag naar grondstoffen deed ontstaan ter ondersteuning van de jaarlijkse groei van meer dan 10%.
De vraag duwde de prijzen omhoog en inflatie begon haar lelijke kop op te steken. Maar dat was niet de echte reden waarom de overheid besliste in actie te treden.
Er werd ontdekt dat vele actoren (vooral Generaals uit het leger), die grote verbruikers waren van overheidsleningen, geld begonnen te lenen - niet om in nieuwe bedrijven te investeren maar om op de aandelenmarkt te speculeren.
Deze injectie van leengelden stuwde de prijzen op de aandelenmarkt en de winstverhouding de hoogte in. Bovendien nam in 2006 het handelsvolume op de Chinese markten met meer dan 700% toe!
De Chinese regering verdient een pluim daar ze beslist heeft om daadwerkelijk op te treden om de zaken onder controle te krijgen.
Op 26 februari kondigde de regering in Beijing de vorming aan van een actiegroep die de aanwending van door de overheid gesubsidieerde leningen voor speculatie op de aandelenmarkt zou onderzoeken en de makelaars en investeringsadviseurs die dit procédé vergemakkelijken onder de loep zou nemen.
Dit nieuws kwam aan als een emmer koud water op een smeulende sigaret. Niet geheel verwonderlijk deed er zich ’s anderendaags op de Chinese markt een dip voor van meer dan 8%. Maar daarmee was het niet afgelopen.
Bijna ogenblikkelijk drukten andere wereldmarkten hun meeleven met de Chinese markten uit door lustig mee te duiken. Tot 27 februari had wat er zich op de Chinese markten afspeelde weinig of geen effect op de buitenlandse markten.
Maar deze keer was het anders. Zodra de andere markten begonnen te reageren, kregen de makelaars de raad om hun cliënten op te bellen en een margin call uit te vaardigen op alle rekeningen die wat dun uitgespreid waren. (Wanneer een investeerder aandelen op marge koopt en de rekening onder een zekere waarde daalt, moet de investeerder ofwel meer kapitaal storten ofwel aandelen verkopen - dit is een margin call).
Wel, zoals u zich het wellicht kan voorstellen ontketende dit een wereldwijd sneeuwbaleffect.
“En dan?”, denkt u.
Eén van de voordelen van investeren in opkomende markten is dat deze aandelen een lage correlatie vertonen met de “ontwikkelde” markten. Met andere woorden, wanneer er iets voorvalt op een nationale opkomende markt heeft dit normaal maar weinig invloed op markten in de ontwikkelde wereld en omgekeerd.
Op dinsdag 27 februari 2007 werd via miljarden aan verdampte marktwaarden bewezen dat de “opkomende markt” in China toch wel met de ontwikkelde markten correleert.
Onheilspellender is het feit dat de Chinese regering een unilaterale beslissing nam om op haar eigen markten in te grijpen en dat deze strategie in de hele wereld schokgolven veroorzaakte.
Stel u eens voor… Chinese politici kunnen nu de wereldwijde “vrije markten” beïnvloeden. Zou deze politieke manoeuvre kunnen omslaan tot een daad van politieke en financiële agressie?
Zouden de Chinezen de hebzucht van de vrije wereld gebruiken om broodnodig kapitaal aan te trekken en dan hun eigen markt manipuleren om instabiliteit in het Westen te veroorzaken? Is er hier sprake van een politiek-economische strategie vanwege de Chinezen?
Dit soort paranoia en xenofobie weerhielden onverschrokken wereldinvesteerders er echter niet van om elders te gaan kijken. Vele andere markten hebben trouwens een superieure winstmarge en lage correlatie tentoongespreid in vergelijking met de sirenenzang van de Chinese markten.
In werkelijkheid is het zo dat sommige landen - in het bijzonder naties als China en Rusland - veel te sterk beginnen te correleren met de Westerse markten.
Daarom zullen we ons de komende weken vooral concentreren op minder bekende maar erg goed presterende en minder gecorreleerde markten zoals het land waarover we het volgende week zullen hebben: Peru.
Mar
2
Beeld je het volgende even in. Het is het jaar 2030 en China is het rijkste land ter wereld. Enkele jaren geleden stak men de Verenigde Staten voorbij en het land is nu de supermacht die Amerika in de 20ste eeuw was.
De Yuan is DE reservemunt geworden. Centrale banken houden niet langer het merendeel van hun deviezen aan in Amerikaanse dollar maar investeren vooral in de Chinese Yuan.
Chinese multinationals zijn overal sterk vertegenwoordigd. Coca-Cola is niet langer de grootste frisdrankproducent. Het bedrijf is nu een onderdeel van Chong Qing Brewery.
Eerder al werd General Motors overgenomen door Shanghai Automotive, kocht PetroChina ExxonMobile en werd Citigroup opgeslorpt door China Bank.
Ook diverse vooraanstaande Europese bedrijven belanden in handen van de Chinezen. In het begin van de 21ste eeuw schakelden de meeste van deze bedrijven China in als goedkope producent van allerhande producten, gaande van elektronica tot auto-onderdelen.
Maar de Chinezen waren ambitieuzer dan dat! Ze wilden meer dan goedkoop produceren voor bedrijven zoals Philips, Siemens en General Electric. De Chinezen zagen jarenlang toe hoe deze bedrijven goedkoop produceerden in China, hun eigen merk aan het product verbonden om het vervolgens met een mooie winstmarge verder te verkopen.
Toen de binnenlandse vraag zich begon te ontwikkelen, gingen deze fabrieken hun eigen producten met hun EIGEN merk produceren. Eerst voor de lokale markt maar later werden deze Chinese merken ook met groot succes geëxporteerd naar de rest van de wereld.
Heel wat Amerikaanse en Europese bedrijven schreven hun resultaten jarenlang met rode cijfers. De markt werd overspoeld met Chinese merken die even degelijk waren dan de bestaande producten … maar wel tot de helft goedkoper werden aangeboden.
Het is dan ook niet te verwonderen dat het financiële centrum van de wereld niet langer in New York gevestigd is, maar in Shanghai.
In 2007 zag bijna niemand dit aankomen. Ok, de Chinese economie groeide al enkele jaren met meer dan 10% op jaarbasis en het land verbruikte meer staal en cement dan de rest van de wereld SAMEN.
Maar de economie leek oververhit, klaar voor een crisis. En er waren de nodige correcties. Koopgelegenheid als we er vandaag op terugkijken. Net zoals de kansen die Amerikaanse aandelen boden in 1918, 1932, 1950 of 1982.
Is het bovenstaande te vergezocht?
Wij denken van niet. Dit is geen fictie, maar realiteit. De evolutie is vandaag reeds ingezet en er is niets dat de Chinezen nog kan tegenhouden om hun doel te bereiken.
Als belegger kan je 2 dingen doen. Deze trend negeren en tegen beter weten in blijven vasthouden aan Europese en Amerikaanse aandelen. Sinds de eeuwwisseling bracht deze strategie niets op terwijl landen zoals China, India, Rusland, … rendementen tot 533% realiseerden.
OF je kan de realiteit onder ogen zien en een deel van je vermogen investeren in de supermachten van morgen. De keuze is aan jou.
Je hebt in ieder geval de juiste beslissing gemaakt door in te schrijven op deze voorpublicaties uit “Groeilanden”, een maandelijks nieuwsbrief die we over enkele maanden op de markt zullen brengen.